Jest inaczej.
Lepiej.
Choć jednocześnie
bardzo ciężko.

Jakbym wracała z dalekiej podróży.

Trudne to wracanie,
bo wciąż pod Górę.

Znów w Drodze
choć bardziej w pyle drogi.
Czołgając się raczej,
niż krocząc.

W ciemności zupełnej,
w której jedno jedyne zdanie
niczym drogowskaz:

"Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem"

Słowo jak miecz obosieczny.
Przeszywające na wskroś
i do głębi.

I "tak",
którego już dawno nie było.
Pełne bólu, lęku,
Ludzkiego drżenia.
Ale prawdziwe.
I na wszystko.

Oby już na zawsze.